مشایی و ما: ارجاعی دوباره به بصیرت
نوشته شده: آوریل 23, 2011 دستهبندی شده در: سیاست | Tags: مشایی, احمدی نژاد, بحران, رهبری, رسانه دیدگاهی بگذارید »بعد از بای بسم الله، نخستین مطلبی که نویسنده این نوشتار باید بدان تذکر دهد این است که وی طرفدار محمود احمدی نژاد نیست و در هیچ دوره ای به وی رای نداده است. گو این که میان تفکرات وی و آنچه به «اصلاح طلبی» مصطلح است، فاصله ای فراوان وجود دارد. این تذکر از این باب است که خواننده از ابتدا بداند میان نگارنده و دفاع از دولت نسبتی در میان نیست.
آنچه در این چند روز خوراک رسانه های از هر طیف و جناحی است (و بر همه واضح و مبرهن است که نیاز رسانه به خوراک بیش از نیاز آدمی به خوراک است!) ماجرای استعفای وزیر اطلاعات و حواشی دور و بر آن است.
این نکته از آنجا برجسته شد که استعفای وزیر اطلاعات به فعالیت های «آقای خاص» دولت مرتبط دانسته شد. با این که رفت و آمد وزرا، حتی عزل شان در حین یک سفر خارجی، در دولت دهم دیگر دور از توقع نیست، حساسیت ماجرا بدان دلیل بود که رهبر انقلاب نظری مخالف نسبت به این ماجرا داشت.
این نکته یعنی خوراک رسانه ای!
مخالفان و منتقدان دولت به سرعت این مخالفت را برجسته کردند و آن را نشانه ای از تضادها و تباینات گسترده در میان دولت و رهبری انقلاب دانستند. حامیان دولت نیز به این نکته پاسخ نشان دادند.
گروهی از حامیان دولت که موضع مثبتی به مشایی و خط فکری وی ندارند، برای چند دهمین بار نسبت به خطر وی برای محبوبیت احمدی نژاد و انحراف دولت از آرمان هایی که بدان پایبند است، تذکر دادند. آن دسته ای نیز که مخالف مشایی نیستند (اگر نگوییم موافق وی اند) نیز سعی در کم رنگ کردن ماجرا و کم اهمیت نشان دادن آن داشته و بر این نکته پای فشردند که چنین وقایعی طبیعی اند و مهم آن است که رئیس دولت همچنان نظر رهبری را فصل الخطاب دانسته و خود را ملزم به تبعیت می داند.
همچنان که گفتم، حیات رسانه بر «خوراک رسانه ای» وابسته است و خوراک رسانه ای جز در بحران وجود ندارد. وقایع زندگی روزمره جذابیتی ندارند تا مخاطبان را به سوی رسانه بکشانند و رسانه ناگزیر است تا با برجسته کردن و بحران سازی، جذابیت های اینچنینی را برای خود فراهم کند. این نکته ربطی به خبث طینت اصحاب رسانه ندارد، بلکه این ذات رسانه است و از این ذات گریزی نیست.
برجسته شدن استعفای مصلحی را نیز از این منظر می توان نگریست. حتی می توان آن را به کل تعامل با جریان مشایی تعمیم داد. نگارنده تا به حال مشایی را از نزدیک ملاقات نکرده و سود و زیانی از وی ندیده است. آنچه که مبنای قضاوت در مورد آراء اقوال وی است، آنی است که در جریاد و مطبوعات منعکس شده و بنا بر این موارد منعکس شده، چونان بسیاری دیگر، خط فکری وی را انحرافی می دانم که قطعاً در مسیر آرمان های امام خمینی و انقلاب نیست.
رسانه های وابسته به جریان منتقد دولت-که همواره نگاهی دایی جان ناپلئونی و توهم توطئه ای به جریان مخالف خود دارند-همیشه می کوشند جریان مشایی را پیچیده، مخوف، مافیاگونه و منحرفتر از آن چیزی که هست، جلوه دهند، به گونه ای که گویی اساسی ترین مشکل کشور در حال حاضر، مشایی است.
در اردوگاه اصولگرایان نیز کم نیستند کسانی که به مشایی نظری بسیار منفی دارند و حتی در دیدارهای دانشجویی با رهبری، بوده اند کسانی که خطابه هایی در این زمینه ایراد داشته اند.
پاسخ رهبر انقلاب به این تعریض ها موجز ولی تسکین دهنده است. آنچه ایشان فرمودند حاکی از آن است که تحرکات جریان مشایی به دقت از سوی ایشان رصد شده و هر جا که لازم باشد، برای مقابله با آن اقدام می شود، نظیر مخالفت با معاونت اولی وی و نیز در مورد اخیر، که از مواضع وزیر فعلی اطلاعات به شکلی قاطعانه دفاع شد، اما در عین حال تمایلی ندارند که توان کشور به جای تمرکز بر مسائل اساسی، صرف چنین حواشی زائدی شود.
از این روی می توان موارد زیر را از این اتفاقات نتیجه گیری کرد:
- جریان مشایی، جریانی است که با آرمان های اصیل انقلاب و امام و رهبری قرابتی ندارد.
- مسائل و مشکلات کنونی بر سر راه پیشرفت کشور آن قدر هست که مساله مشایی اولویت اساسی به شمار نمی رود و پرداختن بیش از حد به این جریان انحرافی خود یک انحراف است.
- رهبری انقلاب با درایت و تیزبینی همیشگی، اشراف کاملی به همه جریانات موثر در کشور دارند و در موارد لازم، قاطعانه و موثر ورود پیدا می کنند. جریان مشایی نیز از این نکته مستثنی نیست.
- در اوضاع و احوالی که «ز منجنیق فلک سنگ فتنه می بارد»، همگان باید اهمیت آرامش فکری فضای جامعه را درک کنند و در راستای خدشه دار کردن آن نکوشند، زیرا هر لحظه ای صرف حواشی بی مورد شود، لحظه ای است که صرف پیشرفت کشور نمی شود.
- همه باید گوش به زنگ باشیم تا این جریان خاص پا را از گلیم خویش فراتر نگذارد. این نکته به معنی اقدام عملی و … علیه اینان نیست، بلکه صرف آگاه ماندن از وضعیت و تحرکات این جریان نقشی به سزا در کنترل آنها دارد. این آگاهی جلوه ای است از آنچه «بصیرت» خوانده می شود.
